Do osób, które będą chciały
powtórzyć naszą podróż

Nasza wyprawa zakończyła się dobrze i wszyscy wrócili do domu cali i zdrowi. Jednak Alaska i Kanada potrafią być niebezpieczne i należy o tym pamiętać przy planowaniu swojej wyprawy. Podróż przez dziką puszczę czy próba przejścia szlaku Stampede mogą zakończyć się tragicznie – i niejednokrotnie tak się zdarzało. Mały błąd w ocenie swoich możliwości czy brak odpowiednich zapasów może kosztować życie. W puszczy żyje wiele dzikich zwierząt i noclegi bez odpowiedniego przygotowania i zabezpieczenia zapasów mogą być bardzo niebezpieczne.

Wstęp

Zeskanuj kod lub wejdź na stronę

www.busemprzezswiat.pl/r/alaskawstep, żeby obejrzeć wstęp autora.

Staliśmy po pas w lodowatej wodzie. Każdy kolejny krok był coraz trudniejszy, bo z zimna straciliśmy czucie w nogach i nie byliśmy już w stanie wybadać śliskiego dna. Gdybyśmy nie podpierali się kijami, już dawno obydwoje leżelibyśmy w wodzie. Prąd był coraz silniejszy i im dalej szliśmy, tym coraz bardziej miotał nas na wszystkie strony. Chwyciłem Olę mocniej za rękę. Czułem, że dalej chyba nie damy rady.

Na plecach mieliśmy kilkunastokilogramowe plecaki. Aparaty, kamery, namioty, siekiera, bear spray, sprzęt do uzdatniania wody, kuchenka, lina, zapasy jedzenia na kolejne trzy dni i wiele innego, ciężkiego ustrojstwa. Wystarczyło małe potknięcie, a rwąca rzeka porwałaby nas i poniosła na skały, i w najlepszym przypadku mocno poobijała. Aparaty i kamery nie przeżyłyby nurkowania pod wodą, pomimo że zawinęliśmy je w trzy warstwy folii.

Byliśmy wyczerpani. Od dwóch dni maszerowaliśmy bardzo trudnym szlakiem, przez bagna i gęstą alaskańską puszczę. Musieliśmy się przeprawiać przez rzeki i łąki pozalewane przez tamy zbudowane przez bobry. Gdyby nie one, droga byłaby dwa razy krótsza.

Nie wyspaliśmy się – noc spędziliśmy w totalnej dziczy, kilka dni drogi od najbliższej cywilizacji, otoczeni przez niedźwiedzie grizzly, wilki i inne zwierzęta, które mogłyby nas wytargać z namiotu za nogi. Wprawdzie nie zabraliśmy ze sobą do śpiwora świeżo smażonego boczku czy innych mocno pachnących przysmaków, które mogłyby je zwabić, ale kto je tam wie? Wieczorem spaliliśmy wszystkie resztki jedzenia, a zapasy na kolejne dni zawiesiliśmy kilkadziesiąt metrów dalej na drzewie. Nawet grizzly nie podejdzie do ognia, więc całą noc paliliśmy wielkie ognisko i na zmianę go pilnowaliśmy. Ale nawet kiedy mogłem wreszcie zmrużyć oczy, to i tak spałem tylko płytkim snem, a rękę ciągle trzymałem na latarce i bear sprayu. Chociaż nie wiem, czy gdyby nagle zjawił się grizzly, zdążyłbym odbezpieczyć spray i – zgodnie z instrukcją – ustawiłbym się z wiatrem, odczekałbym, aż to ogromne bydlę zbliży się na kilka metrów, i wystrzeliłbym mu specyfikiem prosto w pysk. Pewnie prędzej sam bym się ogłuszył, a niedźwiedź miałby jeszcze łatwiejszą zdobycz. Ale wtedy dawało nam to poczucie bezpieczeństwa.

Dalej staliśmy w wodzie, ale z minuty na minutę było coraz ciężej. Obróciłem się na chwilę i zauważyłem, że reszta ekipy dotarła już nad rzekę. Krzyczeli coś, wymachując przy tym rękami, ale szum wody był tak głośny, że nie słyszałem ani słowa. Spojrzałem na drugi brzeg. Byliśmy tak blisko. Doskonale widziałem miejsce, w którym nurt robi się spokojniejszy, wystarczyło kilka kroków. A potem już tylko kilkanaście kilometrów marszu i bylibyśmy na miejscu. Pod Magicznym Autobusem.

Myśli kołatały mi się w głowie. A co, jeśli za kilka kroków potkniemy się i rzeka nas porwie? Kilka osób już ją zlekceważyło i straciło życie, o czym dobitnie przypominał nagrobek, który minęliśmy kilka kilometrów wcześniej. Albo co, jeśli przejdziemy, ale nie będziemy w stanie wrócić? Z dwojga złego lepiej utknąć po tej stronie rzeki. Supertramp nie miał tego szczęścia. Rzeka okazała się dla niego zbyt wysoka i umarł w Autobusie.

Byliśmy tak blisko i mieliśmy odpuścić? Dziesięć lat na to czekaliśmy. Przejechaliśmy tysiące kilometrów i szliśmy kilka dni, żeby tu dotrzeć. Nie mogłem się z tym pogodzić. Ale wiedziałem, że w tym miejscu nie przejdziemy.

– Karol, musimy zawrócić! – krzyknęła Ola.

W jej głosie też usłyszałem zawód. Oboje weszliśmy do rzeki na pewniaka, nie czekając na resztę. Byliśmy pewni, że zaraz znajdziemy się na drugiej stronie. Jeszcze przez dłuższą chwilę nie odpowiadałem i patrzyłem na brzeg, nie mogąc pogodzić się z porażką.

– Rozpalimy ognisko, ogrzejemy się i spróbujemy w innym miejscu – powiedziałem i zacząłem zawracać.

Jak się tu znaleźliśmy? Wszystko zaczęło się rok wcześniej, jak zwykle – od pomysłu. Pomysłu, który tym razem nawet nam wydawał się szalony.

Jak to wszystko się zaczęło

Zeskanuj kod lub wejdź na stronę

www.busemprzezswiat.pl/r/historiaBPS, żeby obejrzeć film z naszą historią.

W 2010 roku kupiliśmy za dwa tysiące złotych starego busa. Pomalowaliśmy go na kolorowo i postanowiliśmy, że zaczniemy spełniać marzenia o podróżowaniu po świecie. Jeśli czegoś mieliśmy mniej niż doświadczenia, to pieniędzy. Nie powstrzymało nas to jednak przed zapakowaniem się w busa i wyruszeniem w drogę na Gibraltar. Życzliwi oczywiście przestrzegali, że to poroniony pomysł, a nasza bryka rozsypie się najdalej w Czechach. W porządku, rozsypała się, tyle że w Szwajcarii – ale i tak pojechaliśmy dalej! Odwiedziliśmy najpiękniejsze miejsca we Włoszech, Francji, Hiszpanii i w innych krajach i patrzyliśmy na Afrykę z samego krańca Europy. Przeżyliśmy niesamowite przygody. Gonił nas byk, gonił nas niedźwiedź. W Barcelonie straciliśmy wszystkie bagaże. Daliśmy się też aresztować. Zamiast pieniędzy mieliśmy zapał, zamiast łóżek – łąkę. Mieliśmy też ciągle psującą się skrzynię biegów. A jednak nam się udało.

Wówczas zakładaliśmy, że poprzestaniemy na podróży dookoła Europy*. Po powrocie planowaliśmy sprzedać busa i dzięki temu trochę zmniejszyć koszty wyjazdu. Kalkulowaliśmy, że każdy z naszej piątki zapłaciłby za wszystko łącznie trochę mniej niż dwa tysiące złotych. Ot, wakacje. Przejazd z Polski na Gibraltar. Jak się okazało, rozmach wyprawy przekroczył nasze najśmielsze oczekiwania. Na przekór znajomym i po części na przekór samym sobie uwierzyliśmy, że do podróżowania wcale nie potrzeba wielkich pieniędzy ani specjalnego doświadczenia. To, co naprawdę potrzebne, to zapał, chęci i wiara, że świat znany z kart przygodowych powieści jest na wyciągnięcie ręki. Można nocować pod gwiazdami, na kolację jeść zabrane z kraju konserwy i chłonąć każdą chwilę, poznawać nowych ludzi, przeżywać zwariowane przygody.

Nic dziwnego, że zapragnęliśmy więcej.

Decyzja mogła być tylko jedna: nie ma mowy o sprzedaży busa. Jedziemy dalej. Objedziemy cały świat. Po zakończeniu pierwszej wyprawy nasz projekt i poświęcony mu blog busemprzezswiat.pl, a także nasz kanał na YouTubie stały się znane w całej Polsce. Relacje z eskapady trafiały na pierwsze strony największych portali informacyjnych. Zapraszano nas do radia i telewizji, mieliśmy okazję wystąpić w kilku popularnych programach śniadaniowych. Nie zliczę, ile odwiedziliśmy festiwali podróżniczych i uczelni, gdzie zasypywano nas pytaniami o wyprawę. Patronat nad projektem objął „National Geographic Traveler”, portal Onet, „Autoświat” i ponad sto innych polskich mediów. Poczuliśmy się docenieni. Ale z drugiej strony myśl o powrocie na stałe do zwyczajnego życia zaczęła wydawać się paraliżująca. Jak to? Koniec wariackich wypraw? Nie, po prostu nie było takiej możliwości.

Rok po zakończeniu pierwszej wyprawy zrealizowaliśmy podróż dookoła Polski. Zaraz potem wyruszyliśmy na dwa miesiące na wschód Europy, na Bałkany i dalej na kontynent azjatycki. W kolejnym roku spełniliśmy jedno z naszych największych marzeń i podczas trwającej trzy miesiące podróży zjechaliśmy busem Stany Zjednoczone, Kanadę i Meksyk**. Zobaczyliśmy na własne oczy miejsca, które dotąd znaliśmy tylko z filmów, i przeżyliśmy niezapomniane przygody. Wpisy na blogu i filmy wrzucane na YouTube’a oglądało kilkadziesiąt tysięcy osób, a dzięki pozycjonerowi GPS każdy mógł w czasie rzeczywistym sprawdzać naszą lokalizację.

Rok później postanowiliśmy przejechać naszym busem Australię***. Choć wyprawa na antypody była od lat cichym marzeniem każdego z nas, wydawała się nieosiągalna z powodów finansowych i organizacyjnych. Jednak udało nam się ją zrealizować i po czterech miesiącach wróciliśmy, nie dając się pożreć wszystkim australijskim wężom i pająkom, którymi straszyli nas znajomi. Przejechaliśmy 25 tysięcy kilometrów, przeżyliśmy 50-stopniowe upały, stanęliśmy oko w oko z krokodylami, psami dingo i kazuarami. Nauczyliśmy się rzucać bumerangami i grać na didgeridoo, mieszkaliśmy w aborygeńskiej wiosce, przeżyliśmy burzę piaskową i atak szarańczy. Poznaliśmy prawdziwą Australię – dziką i nieujarzmioną. I zakochaliśmy się w niej.

Przez kolejne lata zorganizowaliśmy jeszcze podróże do Maroka, Skandynawii, na Bałkany, Islandię, do Gruzji, Tajlandii i na zachód USA. Wróciliśmy też trzykrotnie do Australii. W przerwach między dużymi zagranicznymi podróżami, zaczęliśmy też podróżować sporo po Polsce, eksplorując dokładnie kolejne województwa – z każdej takiej podróży powstawał na naszym blogu „internetowy przewodnik”.

Od pasji do sposobu na życie

W tym czasie w Polsce blogi przestały być uważane za „internetowe pamiętniki” prowadzone przez licealistów, a bycie blogerem czy youtuberem stało się zawodem. Nasza działalność bardzo się rozwinęła. Przez prawie osiem lat podróżowania i blogowania nabraliśmy bardzo dużo doświadczenia w fotografii, pisaniu, tworzeniu filmów, organizacji wyjazdów, wystąpieniach i marketingu internetowym. Razem z Olą, teraz już moją żoną, założyliśmy własną firmę i zrezygnowaliśmy z dotychczasowych prac. Skupiliśmy się na blogu i zostaliśmy zawodowymi podróżnikami i profesjonalnymi twórcami internetowymi****. Nasza pasja stała się sposobem na życie. Dalej robimy to, co kochamy, ale teraz możemy to robić na pełen etat.

Busem przez trzy Ameryki – od pomysłu do realizacji

Zaczęliśmy planować kolejne podróże. Chcieliśmy odwiedzić Amerykę Południową, myśleliśmy też o Meksyku albo o Alasce i Kanadzie. Marzył nam się również powrót do USA i przejechanie całej Route 66. Chcieliśmy także zwiedzić Teksas i Luizjanę. Nie mogliśmy się zdecydować na żadną z tych opcji i któregoś dnia, patrząc na mapę, stwierdziłem, że może nie ma potrzeby wybierania jednego z tych kierunków. Możemy przecież pojechać tam wszędzie. Zacząć na Alasce, potem odwiedzić Kanadę, przejechać USA Route 66, zjechać do Meksyku, dalej przez Amerykę Środkową i do Ameryki Południowej. Odwiedzić dżunglę amazońską, zobaczyć Machu Picchu, wpaść na karnawał w Rio i zakończyć całą podróż w Patagonii. A może nawet na Antarktydzie. Cała trasa liczyłaby około 80–100 tysięcy kilometrów.

– Mam pomysł na kolejną wyprawę – powiedziałem do Oli i Filipa. – Przejechalibyśmy trzy Ameryki: Północną, Środkową i Południową, tak jak Tony Halik, tylko że zrobimy to na odwrót. On zaczynał podróż w Argentynie i skończył ją na Alasce, a my pojedziemy z północy na południe.

Siedzieliśmy w trójkę na dużym hotelowym balkonie w Alice Springs, a z barierek przyglądały nam się kolorowe papugi. Pomimo że byliśmy w samym centrum pustynnej Australii, lał deszcz i było bardzo duszno: w rejonie Red Center to rzadkość nawet podczas pory deszczowej. Po raz kolejny wróciliśmy do Australii, tym razem w roli przewodników. We współpracy z kilkoma biurami podróży zaczęliśmy organizować „wyjazdy przygodowe dla firm”. Czyli takie podróże, w których pokazywaliśmy klientom mało znane miejsca danego kraju i dawaliśmy im możliwość przeżycia czegoś więcej. Ja zajmowałem się organizacją i byłem kierowcą, Ola robiła profesjonalną fotorelację, a Filip był drugim kierowcą i kręcił dla nas filmy z takich wyjazdów.

Filipa poznaliśmy w 2014 roku. Miał wtedy 21 lat, studiował na Warszawskiej Szkole Filmowej i zgłosił się na wyjazd z nami do Norwegii jako jeden z czytelników naszego bloga. Dzięki Filipowi, Danielowi i pomocy lokalnych gangsterów udało nam się wtedy wymienić na środku parkingu silnik. To zresztą bardzo ciekawa historia, ale może opiszę ją kiedyś w innej książce. W każdym razie polubiliśmy Filipa i zabraliśmy go ze sobą rok później na wyprawę na Islandię. Tam, właściwie przez przypadek, okazało się, że Filip całkiem nieźle prowadzi. Kiedy więc kilka miesięcy później szukaliśmy kierowcy do prowadzenia drugiego busa podczas podróży na zachód USA – od razu zadzwoniłem do niego. Filip stał się stałym członkiem naszej ekipy i potem pojechaliśmy jeszcze wspólnie do Gruzji i dwukrotnie do Australii. Właśnie podczas tej drugiej podróży do Australii zaproponowaliśmy mu wspólną podróż na Alaskę.

– Wyprawa przez trzy Ameryki zajmie jakieś dwanaście, piętnaście miesięcy. A jeśli będziemy chcieli zbaczać z głównej trasy, to przejedziemy ze sto tysięcy kilometrów – kontynuowałem.

– Chcesz wyjechać z Polski na półtora roku? – zapytała Ola.

– Nie. Początkowo tak myślałem, ale wiemy, że wyjazd nawet na cztery miesiące potrafi być męczący: spanie pod namiotami i spartańskie warunki potrafią dać w kość. Nie chciałbym, żeby doszło do sytuacji, w której z powodu zmęczenia po kilku miesiącach wyjazd przestanie nas cieszyć. Poza tym mogłoby być ciężko zebrać budżet i ekipę na tak długą podróż. Dlatego podzieliłbym całą podróż na kilka etapów trwających po kilka miesięcy. Kiedy skończymy część podróży, zostawimy auto na trasie u kogoś znajomego i wrócimy do Polski.

– Będzie czas, żeby odpocząć i zarobić pieniądze na dalszą podróż. No i będzie można zmieniać część ekipy na kolejne etapy. Super – dodała Ola.

– Zaczniemy od Alaski, przejedziemy całą Kanadę i pierwszy etap zakończymy gdzieś na północy USA. Może auto zostawimy u kogoś w Chicago, tam mieszka dużo Polaków. Na Alasce robi się szybko zimno, więc najlepiej, jak zaczniemy podróż w czerwcu lub lipcu i skończymy przed październikiem. – Zrobiłem pauzę i zwróciłem się do Filipa. – Co ty na to Filip? Jedziesz z nami?

Filip zrobił wielkie oczy, tak jakby nie spodziewał się takiej propozycji. Dla mnie wydawała się naturalna – bardzo się lubiliśmy i super nam się razem podróżowało.

– Tylko pamiętaj, że trzy miesiące to bardzo długa podróż – powiedziałem. – Dotychczas byliśmy razem na maksymalnie trzy-, czterotygodniowych wyjazdach, a to jednak zupełnie co innego. Po czterech tygodniach zaczyna się pierwsze zmęczenie i człowiek przestaje nosić maski, i zaczyna zachowywać się naturalnie.

– Przebywamy razem prawie dwadzieścia cztery godziny na dobę – dodała Ola. – Wychodzą wszystkie wady i nawet małe rzeczy zaczynają wkurzać w innych ludziach. Nawet to, że ktoś głośno chrapie albo że nie myje po sobie naczyń.

– Taka podróż to niesamowita przygoda – oznajmiłem – ale to też spartańskie warunki, zmęczenie, stres. Nigdy nie wiesz, gdzie dzisiaj będziesz spał albo czy ktoś cię nie okradnie, albo czy policja nie obudzi cię w środku nocy…

– …albo czy obok namiotu szumi na wietrze jakiś krzak, czy to może krokodyl przyszedł wywlec cię za nogi – zaśmiała się Ola.

– Po tak długim wyjeździe nikt nie zostaje wobec nikogo neutralny. Albo znajomość się rozsypie, albo zostaje się najlepszymi przyjaciółmi. Dobrze się więc zastanów – zakończyłem.

Filip wyprostował się na krześle i od razu odpowiedział:

– Nie ma nad czym się zastanawiać. Marzyłem o tym, żeby pojechać z wami kiedyś na taką długą wyprawę. Jadę.

– No to będziemy potrzebować jeszcze trzech osób.

Ekipa

Znów postanowiliśmy poszukać chętnych wśród naszych czytelników. Razem z Filipem przygotowaliśmy film opowiadający o naszych dotychczasowych podróżach i reklamujący naszą nową wyprawę. Na końcu podaliśmy informację, że mamy do obsadzenia trzy wolne miejsca. Przygotowaliśmy specjalny formularz zgłoszeniowy zawierający proste pytania o podróżnicze doświadczenia, zainteresowania i inne kluczowe sprawy. Śmiałkowie musieli też nagrać sześćdziesięciosekundowy film, w którym opowiadają o sobie. Nie liczyliśmy na jakieś superprodukcje z efektami specjalnymi – to nie były przecież eliminacje do Mam talent! Chcieliśmy czegoś się dowiedzieć o kandydatach, czasem wystarczy dziesięć sekund, żeby wiedzieć, czy ktoś będzie cię chciał udusić w nocy poduszką. Alby ty jego. Poza tym nie lubimy leni i uznaliśmy, że jeśli komuś nie będzie się chciało nagrać i zmontować krótkiego filmu, to pewnie nie będzie mu się też chciało chodzić po wodę do rzeki, czy wykonywać innych wspólnych obowiązków na wyprawie.

Taka forma rekrutacji dosłownie zdziesiątkowała chętnych. Początkowo zapisało się około dwóch tysięcy osób na trzy miejsca. Film nagrało raptem ponad 100. Ale cieszyliśmy się, bo ułatwiło nam to sprawę – przed podróżą do Australii przeczytanie 500 zgłoszeń zajęło nam dwa tygodnie. Po obejrzeniu wszystkich filmów wybraliśmy kilkanaście osób, z którymi postanowiliśmy się spotkać na żywo. Niestety nie ze wszystkimi się udało, bo kilka z nich mieszkało za granicą albo akurat podróżowało. Z nimi spotkaliśmy się na Skypie.

Ostatecznie wybraliśmy trzy osoby.

Ania była dwudziestodwuletnią studentką pochodzącą z Krakowa, aktualnie mieszka w Warszawie. Poznaliśmy się pierwszy raz podczas wspólnego wyjazdu do Gruzji. Początkowo sprawiała wrażenie zamkniętej i przy kilkunastoosobowej ekipie ciężko było dłużej porozmawiać. Ale pod koniec podróży okazało się, że ktoś zrezygnował w ostatniej chwili z podróży do Australii, i Ania wskoczyła na jego miejsce. Dopiero tam mieliśmy okazję ją lepiej poznać. Ania jest bardzo inteligentną osobą, która na nic nie narzeka, umie cieszyć się życiem i zaraża tą radością innych. I jeszcze jedno – po prostu dobrze i swobodnie się przy niej czuliśmy.

Michał był naszym czytelnikiem, który pojechał z nami do Zachodniej Australii w 2016 roku. Miał 26 lat, mieszkał w Szczecinie i pracował tam jako ratownik medyczny. W razie ataku niedźwiedzia mógł więc nam na przykład przyszyć nogę. Albo przynajmniej opowiedzieć jakiś gruby żart, bo te miał przygotowane w zanadrzu na każdą okazję.

Ostatnim członkiem ekipy został Łukasz, który wtedy mieszkał w Londynie, przez co nie udało nam się spotkać osobiście. Był dwudziestodziewięcioletnim, pracującym w londyńskim banku informatykiem, który postanowił zmienić coś w swoim życiu – zaczął więc występować jako komik, uczyć się malarstwa i gry na ukulele. A do tego postanowił jeszcze pojechać z nami na swoją pierwszą spartańską podróż pod namiotami. W trudnych chwilach zawsze przydaje się ktoś z poczuciem humoru, dlatego świeżo upieczony komik wydawał się na taką podróż idealny.

Tak skompletowaliśmy całą ekipę.

Środek transportu

Początkowo planowaliśmy przejechać Alaskę i Kanadę, a także całą resztę trasy wyprawy przez trzy Ameryki naszym starym volkswagenem. Niestety pojawił się problem. Podczas przygotowań do naszej ostatniej podróży busem po USA wszyscy mówili nam, że to niemożliwe, że nikt nas nie wpuści do stanów z autem na polskich tablicach. Jednak po wielu telefonach i wymianach mejli z różnymi urzędami w USA okazało się, że nie będzie to wcale taki problem. Wystarczyło załatwić darmowe pozwolenie od instytucji EPA z Waszyngtonu i mogliśmy przez 12 miesięcy przebywać z naszym autem w USA w ramach tak zwanego „ruchu turystycznego”. Trochę trudniej było z wizytą w Ameryce Południowej – tam potrzebny był specjalny dokument celny carnett de passage (nazywany też karnetem CPD), który kosztował nas kilkaset złotych, plus, bagatela, 20 tysięcy złotych kaucji. Wtedy uratował nas znajomy Piotrek. Bezinteresownie wpłacił za nas całą kwotę, której po prostu nie mieliśmy.

Podsumowując, żebyśmy mogli swobodnie podróżować po USA, potrzebowaliśmy pozwolenia od EPA, a do podróży po Argentynie, Boliwii, Chile, Kolumbii, Ekwadorze, Paragwaju, Peru i Wenezueli musieliśmy zdobyć carnett de passage. W związku z tym, że całą trasę chcieliśmy przejechać w ramach jednej podróży, to zgodnie z prawem mieliśmy na to wszystko 12 miesięcy. Minus transport morski. Czyli w praktyce musielibyśmy przejechać trasę od Alaski do Ziemi Ognistej na południu Argentyny w sześć miesięcy. To dawałoby jakieś 600 kilometrów dziennie. Wykonalne, ale byłby to zabójczy wyścig. Musielibyśmy tylko zaliczać kolejne miejsca, robić sobie fotkę i jechać dalej. A gdzie czas na spotkania z ludźmi? Na przygody? Na awarie? Jedna kilkudniowa awaria mogłaby pokrzyżować nam wszystkie plany. A przecież na poprzednich wyprawach mieliśmy co najmniej kilka takich awarii. Nie chcieliśmy pędzić całą trasę, szczególnie że początkowo planowaliśmy półtoraroczną wędrówkę. Nie było też sensu po kilku miesiącach wracać z busem do Polski, żeby przedłużyć karnet, ponieważ wiązało się to z bardzo dużymi kosztami transportu morskiego – kilka tysięcy złotych w jedną stronę. Dlatego zaczęliśmy szukać innego rozwiązania.

Zadzwoniłem do USA, do naszego znajomego youtubera, Pawła „Interameryki”, żeby spytać, czy osoba dysponująca wizą turystyczną może kupić auto w Stanach. Paweł porozmawiał ze znajomym mechanikiem, panem Staszkiem. Ten powiedział, że nie powinno być większego problemu. Będziemy tylko musieli mieć adres korespondencyjny w USA – Paweł po raz kolejny zaoferował nam pomoc. Co więcej, pan Staszek bardzo zainteresował się naszym projektem i podróżą przez trzy Ameryki. Zaproponował, że z chęcią pomoże nam w kupieniu auta. Mało tego, powiedział, że zrobi szczegółowy przegląd przed podróżą.

Postanowiliśmy, że tak właśnie zrobimy. Kupimy jakiegoś busa w Chicago, najlepiej takiego, do którego części będą tanie i ogólnodostępne w całej Ameryce. Na miejscu przemalujemy go na kolorowo, przerobimy środek na minikampera, tak jak w naszym VW i to tym „Supertrampem 2.0” ruszymy w trasę przez trzy Ameryki.

Przez kolejne miesiące byliśmy w kontakcie z Interameryką i panem Staszkiem i przez internet szukaliśmy odpowiedniego samochodu. Przejrzeliśmy tysiące ofert, aż w końcu wybór padł na bardzo popularnego w USA forda E350 z 1999 roku – sporego busika, który miał 11 miejsc siedzących i pięciolitrowy silnik. Na polskie warunki był olbrzymi, ale na amerykańskie powiedziałbym, że raczej przeciętny. Do tego w USA paliwo jest o połowę tańsze, więc koszty podróży byłyby podobne jak przy naszym VW. W ogłoszeniu była informacja, że bus jest run and drive, czyli, że bez problemu odpala i jeździ. Tyle że bus, który nas interesował, znajdował się na giełdzie w Nowym Jorku. Ale dla pana Staszka nie było żadnego problemu. Powiedział, że sprowadzi nam busa do Chicago i kiedy przylecimy na miejsce, auto będzie już na nas czekać po wstępnym przeglądzie. Czasem ciężko jest mi uwierzyć, że trafiamy na takich pomocnych i bezinteresownych ludzi.

Samochód kosztował w przeliczeniu na złotówki około dwóch tysięcy. Tyle daliśmy osiem lat temu za naszego VW. Kiedy to usłyszałem, aż przeszły mnie ciarki. Uznaliśmy, że to dobry znak, i to właśnie tym busem musimy przemierzyć Ameryki.

Trasa, bilety i wizy

Skoro mieliśmy już ekipę i samochód, przyszedł czas na planowanie trasy. Podróż przez trzy Ameryki podzieliliśmy na pięć etapów, więc na razie zajęliśmy się pierwszym – Alaską i Kanadą. Jak zwykle zaczęliśmy od czytania książek i blogów oraz oglądania filmów o tych krajach. Cała ekipa miała dostęp do stworzonej w Google Maps naszej „mapy marzeń”, do której dodawaliśmy wszystkie interesujące nas miejsca. Potem ułożyliśmy trasę, która przechodziła przez jak największą liczbę zaznaczonych punktów.

Plan był taki, że lądujemy w Chicago w trzy osoby – ja, Ola i Filip – i przez pierwsze dwa tygodnie szykujemy auto do podróży. Nie było sensu zabierać całej ekipy, bo część osób zwyczajnie by się nudziła, poza tym w trójkę będzie nam łatwiej znaleźć nocleg – w centrum dużego miasta namioty raczej nam się nie przydadzą, więc planowaliśmy wynająć jakieś małe mieszkanie na dwa tygodnie. Liczyliśmy, że auto uda nam się przygotować w tydzień, ale dla bezpieczeństwa zarezerwowaliśmy sobie drugi.

– Najwyżej będziemy zwiedzać Chicago i okolicę, czekając na resztę ekipy – powiedziałem do Oli i Filipa.

Wtedy jeszcze naiwnie myślałem, że wszystko pójdzie zgodnie z planem.

Po dwóch tygodniach mieli do nas dolecieć Michał, Łukasz i Ania. Wtedy wspólnie ruszylibyśmy na północ do Kanady. Następnie przez prowincje Ontario, Manitobę, Saskatchewan, Albertę, Kolumbię Brytyjską i Jukon mieliśmy przez blisko miesiąc jechać w kierunku Alaski. Po drodze przedzieralibyśmy się przez olbrzymią puszczę kanadyjską i odwiedzilibyśmy kilkadziesiąt niesamowitych miejsc z naszej mapy marzeń. Na samej Alasce planowaliśmy spędzić około trzech, czterech tygodni, a następnie zachodnim wybrzeżem Kanady pojechać na południe aż do Vancouver i Seattle. Symbolicznym celem wyprawy miało być dotarcie do autobusu Aleksandra Supertrampa znajdującego się na Alasce. Jeżeli oglądaliście film Into The Wild (Wszystko za życie), to wiecie, o jaki autobus chodzi. Znajduje się on pośrodku dziczy, a dojście do niego zajmuje kilka dni i jest na tyle trudne, że kilka osób straciło życie, próbując przekraczać znajdujące się po drodze rwące rzeki. Ale wtedy uważaliśmy, że dla nas nie będzie stanowiło to żadnego problemu. Naczytaliśmy się relacji innych ludzi, którzy przekraczali te rzeki, i mieliśmy opracowaną strategię. Tak przynajmniej nam się wtedy wydawało.

Z pamiętnika Oli

Kanada i Alaska jawią mi się jako jeden wielki zielony twór. Miejsce, które spokojnie oddycha pełną piersią, miejsce, które niezbyt z człowiekiem sympatyzuje, za to kocha zwierzęta, daje im schronienie i możliwość spełnienia się w swojej dzikości. Nie jedziemy tam, żeby ten spokój zakłócić, ale żeby stanąć obok i nieśmiało zerkać i wzdychać nad pięknem tego niewzruszonego istnieniem człowieka kawałka świata.

Budżet

Jeżeli chodzi o budżet naszej podróży, to tym razem postanowiliśmy ją sfinansować tylko z własnych funduszy. Przy poprzednich dużych podróżach szukaliśmy sponsorów, a następnie nasz bus i my zamienialiśmy się w wielkie słupy reklamowe w zamian za finansowe wsparcie. Loga firm były na całym busie, na naszych koszulkach, zdjęciach i w wielu innych miejscach. Ale przez te ostatnie lata nasza działalność rozwinęła się do tego stopnia, że mogliśmy sobie pozwolić na zrezygnowanie z takich form finansowania. Przy okazji tej podróży planowaliśmy zabrać ze sobą produkty kilku firm, żeby zrobić im zdjęcia w egzotycznych sceneriach, a następnie sprzedać im te zdjęcia. Mieliśmy nakręcić też kilka filmów we współpracy z określonymi przedsiębiorstwami, ale wszystko miało być dużo bardziej subtelne niż w poprzednich podróżach.

Wyliczyliśmy, że poza pokryciem kosztów własnych przelotów każdy uczestnik będzie musiał zrzucić się po około półtora tysiąca dolarów na koszty wspólne, takie jak przygotowanie auta, awarie, paliwo czy kempingi raz na jakiś czas. Poza tym każdy miał pokryć swoje codzienne koszty utrzymania, czyli jedzenie i ewentualne atrakcje. Mieliśmy nocować w busie i w namiotach, więc odpadały nam koszty hoteli. Przy budżecie osiem dolarów dziennie i 70 dniach podróży dawało to dodatkowe 500 dolarów na osobę.

Skąd się wzięło to nasze osiem dolarów dziennie? Z przypadku. Planując budżety naszych pierwszych podróży, zawsze zbieraliśmy tyle pieniędzy, ile się dało, i kiedy przed samą podróżą przeliczaliśmy to na liczbę dni i uczestników, to jakimś cudem wychodziło nam osiem dolarów dziennie na osobę. Okazało się, że przy sporym oszczędzaniu, niekorzystaniu z hoteli i gotowaniu posiłków na własnej kuchence ta kwota jest wystarczająca, żeby przetrwać w takiej podróży. Wiązało się to z wieloma wyrzeczeniami i nie każdy pewnie dałby radę wyżyć z takim budżetem, ale nam to wystarczało. Dlatego szacując koszty podróży, zawsze braliśmy pod uwagę właśnie te osiem dolarów dziennie.

Podczas przygotowań do podróży trafiliśmy na konkurs organizowany przez firmę Martes. Można było wygrać dziesięć tysięcy złotych na realizację jakiegoś trekkingu marzeń. Zgłosiliśmy się z naszym pomysłem trekkingu do autobusu Supertrampa na Alasce. I dzięki olbrzymiemu zaangażowaniu naszej blogowej społeczności wygraliśmy. Mieliśmy więc dodatkowe fundusze. Początkowo chcieliśmy po prostu pokryć z nich paliwo i inne koszty wspólne, dzięki którym mieliśmy zrealizować wyprawę. Ale uznaliśmy, że lepiej zachować te pieniądze na czarną godzinę. Coś nam mówiło, że jeszcze mogą się przydać.

Wizy turystyczne do USA są ważne przez dziesięć lat, więc te, które wyrobiliśmy w 2012 roku, jeszcze obowiązywały. Reszta ekipy też dostała je bez problemu. Loty udało nam się zarezerwować za mniej więcej dwa tysiące złotych w dwie strony.

Byliśmy więc gotowi do drogi i odliczaliśmy dni do wylotu.

* Opisana w książce Busem przez Świat. Wyprawa pierwsza.

** Przeczytasz o tym w książce Busem przez Świat. Ameryka za 8 dolarów.

*** Przeczytasz o tym w książce Busem przez Świat. Australia za 8 dolarów.

**** Więcej na ten temat opowiadam w moim kursie internetowym www.zawodowypodroznik.pl.

Busem przez Świat. Alaska i Kanada

Copyright © Karol Lewandowski 2018

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2018

Copyright © for the Polish edition by Supertramp 2018

Redakcja – Paweł Wielopolski

Korekta – Aneta Wieczorek

Opracowanie typograficzne i skład – Joanna Pelc

Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Fotografia na okładce – Aleksandra Lewandowska

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2018

ISBN EPUB: 978-83-8129-224-5
ISBN MOBI: 978-83-8129-223-8

 wsqn.pl
 WydawnictwoSQN
 wydawnictwosqn
 SQNPublishing
 WydawnictwoSQN
 E-booki
 Zrównoważona gospodarka leśna
 Antiqua quae nunc sunt, fuerunt olim nova

Dotychczas w ramach serii
Busem przez świat
ukazały się książki:

Wszystkie książki do kupienia
tylko w naszym sklepie
www.sklep.busemprzezswiat.pl
i na spotkaniach autorskich